Futbol hastalığı 8 – 10 yaşlarında sokakta, okul bahçesinde orda burda her yerde oynayarak başlar. Her zaman futbol topu olmaz.Su şişeleri,ezilmiş kola kutuları, kozalaklar vs. Tabi futbol topu olmadığı gibi kale de olmaz. Hemen 2 taş bulup, montları çıkartıp kale yapılır falan filan derken biraz büyümeye başlayıp profesyonel olduğuna inandığın anda halı saha çıkar karşına.

Ben ilk halı saha maçımı oynamaya karar verdiğimde sanki Şükrü Saraçoğlu’ na çıkıyorum sandım. Bizim ordaki halı saha parktaydı ve herkes çekirdek çitleyip kimin oynadığını bilmeksizin maç izlerdi. Ben de o zamanlar heyecanlanırdım. Sanki 65762 taraftar beni izliyor. İnsan gün geçtikçe alışmaya başlıyor. Bizde alıştık. Halı sahaya abone olmaya karar verdik. Başladık yağmur, kar, çamur demeden maç yapmaya. Abone olmuşuk, parasını wermişik bi kere.

Halı sahada herkes kendine göre profesyoneldir ve herkesin öyle görmesini ister. Topu kaptırdığın an yanarsın. Hemen biri bağırır ordan ” p.zevenk ben boştum niye pas atmıyosun” diye, diğeri zaten topu kaptırmış altta kalır mı ” Ulen para veriyoruz, oynayacağız tabi bizde biraz topla.” Sanırsın Şampiyonlar Ligi finali oynuyor da topu kaptırınca bağırıyor. Sonuçta orda arkadaşlarınla maç yapıyorsun. Maçın atmosferine kaptırdığın zaman kendini, insan ister istemez bağırır. Tamam herkes yenmek için oynuyor, bir takım kuruyorsun ama fazla ses yükseltmeye, şiddet içeren hareketlere gerek yok. Ertesi gün yüz yüze bakıcaksın.

Kısacası ben kendimden örnek vereyim halı sahada maç yapmayı seviyorum. Zaten yaş olmuş 20 yolun yarısına az kalmış. Bu saatten sonra da iki taş alıp kale yapacak halimiz yok.